เหตุเกิดหลายวันแล้วครับ แต่มัวสะเทือนใจ+วุ่นวาย เลยไม่ได้เข้ามาทักทายเหมือนทุกๆๆวันเลย....
เนื่องจากหลังปรึกษา พี่หมุกเรื่องแอร์และตัดสินใจ จะไปหาช่างที่ชำนาญเรื่องแอร์ แต่อุปสรรคคือไปไม่ถูกไม่รู้จักเส้นทาง เลยไปตั้งหลักที่รังสิต บ้านญาติ จะกลับทุกวันจันทร์ สัก 6โมงเย็นก็มีโทรศํพท์ จากเจ้าของหอพัก ที่คลองตันโทรมาบอกว่า "กลับด่วนห้องพักโดนไฟไหม้".....พระเจ้า ทั้งตึกไหม้ห้องตู คนเดียว ดีที่ไม่ลามไป ทั้งตึก ไม่งั้นติดคุกหัวโตแน่ ต้องขอบใจเพื่อนบ้านที่กลัวตายช่วยกันดับไฟ ชนิดที่ ข้าวของตูจะฉิบหายยังไง ไม่สน ขอให้อย่าลามไปห้องมันแล้วกัน(ประตูล็อคครับแทนที่จะใช้ขวานฟันไปที่สาย U ตรงวงกลบ แต่มันกับจามตรงปรตูซะเละ)เข้าใจครับชั่วโมงนั้นคงคิดอะไร กันไม่ออก....... สรุป นอกจากข้าวของเสียหาย ไม่มีที่ซุกหัวนอน ยังต้องจ่ายค่าซ่อมแซมห้องที่ไหม้และส่วนที่เหล่าผู้หวังดีเข้ามาช่วยซะหมดตัวเลยครับ.......
กลายว่าต้องกลับมาพักฟื้นใจที่รังสิตจนกว่าห้องพัก จะซ่อมแซมเสร็จ ก็ซัก7วัน ........แต่...ที่เล่ามาทั้งหมดก็แค่เป็นอุทาหรณ์ ให้เพื่อนๆๆทราบไว้ ว่าอย่าต่อปลั้กตู้เย็นไว้กับ ปลั้กรางไฟเด็ดขาด เพราะอุณหภูมิความร้อนสูงอาจเกิดไฟฟ้าลัดวงจรได้ โดยเฉพาะห้องพักที่ไม่มีเซฟ-ที-คัท หรือเบรคเกอร์ตัดไฟในห้อง(หอพักอื่นเค้าคงมีกันหมดแหละ)
แทนที่จะเป็นความผิดของหอพัก กลับกลายเป็นของเจ้าของห้องเพราะใช้รางไฟกับตู้เย็นไม่ถูกต้อง เวรแท้ๆๆๆทั้งที่ก่อนออกก็ตัดสวิทซ์ เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างยกเว้นตู้เย็น ที่คงไม่มีใครดึงปลั้กออกเพราะไม่จะอยู่แค่ไม่กี่ชั่วโมง
......ฟังกันเบื่อเลยซิครับ..... แต่สิ่งที่อยู่หลังความสลดใจคือ เวนโต้ เจ้ารถที่ตั้งแต่ได้มา1 ปีฟ่าๆๆ ไม่มีเดือนไหนที่ไม่เคย ไม่เสียตังค์เลย บางเดือนเบิ้ลเจอ 2 รอบ รวมๆๆกันขั้นต่ำ 2-3 พัน บางเดือนเจอขั้นสูงก็5-7พัน โอเวอร์ฮอล์เกียร์ก็เจอมาแล้ว 30,000 จะไปไหนมาไหน นอกเส้นทาง ก็กลัวไม่กล้าไป ช่างอู่ไหนในกรุงเทพฯเหรอ ไปมาหลายที่แล้ว พี่เณร รึ ราชรี ก็ไปมา 2 ครังแล้ว พี่หมุก เหรอ ก็เคยให้ไปรบกวนได้ แต่เกรงใจพี่เค้าเลยยังไม่ได้เห็นหน้าหล่อสักที พี่ช่างเหอะก็โทร รบกวนมาแล้ว จากคนเคยมีเงินเก็บ...ตอนนี้..พัฒนา เป็นหนี้ล้วนๆๆ
......แต่หน้าด้าน ก็ยังจะใช้ โฟล์ค ต่อ เพราะรักและมีเพื่อนๆๆพี่ ที่ดี คอยให้ความรู้ แก้ไขเฉพาะหน้า เช่น พี่ช่างเหอะ พี่หมุก พี่เณร เพื่อนป็อก พี่โก้ เบิ้ล พอลล่า และอีกหลายท่านที่เข้ามาช่วยแต่อาจจะไม่เคยเจอกัน...ขอบคุณครับ
.....แต่เชื่อไหม ตอนนี้บาสต้องไป-กลับ รังสิต-บางนา วันละ ร้อยกว่าโล ใช้งานขนข้าวของสมบุกสมบัน และทำให้ไม่ต้องขาดงานเนื่องจากต้องย้ายมาไกลมากๆๆ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายใจลงไป ไม่ต้องกลัวปัญหาต่างๆๆของรถเหมือนปีที่แล้ว แถมปีนี้ตั้งแต่ต้นปีก็ไม่มีค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมหนักๆๆเหมือนเมื่อก่อน(ยกเว้นเรื่องแอร์ ที่รอซ่อม)ทำให้รักมันขึ้นเยอะ ที่มันไม่ซ้ำเติมยามลำบาก
...........ที่มาเล่ากันทั้งหมดก็เพื่อต้องการให้กำลังใจ เพื่อนๆๆ ที่คิดว่าซ่อมแล้ววซ่อมอีก ว่าอย่าท้อ ต้องซ่อมให้ถึง ให้จบ แล้วจะพบว่า สวรรค์มีจริง......555555
[ 6 เม.ย. 2552 , 00:16:52 น
หัวข้อ: หลัง "ความสะเทือนใจ" (อ่าน 745 ครั้ง)
