เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเดินทางไปเที่ยวแค้มป์ปิ้ง โดยใช้เส้นทางแยกเลี้ยวซ้ายออกจากถนนสายเอเซียที่อำเภอเถิน ( ลำปาง ) แล้วมุ่งหน้าไปอำเภอลี้ ( ลำพูน ) ผ่านอำเภอดอยเต่า ไปอำเภอฮอด ( เชียงใหม่ ) แล้วเข้าอำเภอแม่สะเรียง ( แม่ฮ่องสอน ) ไปจ๊ะเอ๋กับสามแยกทางเลียบตะเข็บชายแดน ไทย-พม่า ที่ขึ้นมาจากอำเภอแม่สอด-แม่ระมาด-ท่าสองยาง ( ตาก ) ที่สามแยกนี้เลี้ยวขวา ก็จะไปอำเภอขุนยวม ซึ่งจะมีทางแยกเลี้ยวขวาขึ้นดอยแม่อูคอ อีก 26 กม. อันเป็นจุดหมายที่ผมจะกางเต้นท์พักแรมในคืนแรก
สภาพถนนหนทางก็คดเคี้ยว ขึ้นเขาลงห้วยไปตามเรื่อง สามารถถอดเกียร์ D ฝากเอาไว้ที่อำเภอเถินได้เลย เพราะเมื่อเข้าเขตอำเภอลี้ จะใช้ได้เต็มที่แค่เกียร์ 3 พอผ่านอำเภอฮอด ก็ถอดเกียร์ 3 เก็บเอาไว้ท้ายรถได้อีกเกียร์นึง เพราะทางลงเขาช่วงยาวต่อเนื่อง เลี้ยวพับผ้าซิกแซ็ก ครั้งละไม่ต่ำกว่า 5 กิโล ถ้าลงด้วยเกียร์ 3 ตอนเข้าโค้งพับผ้าความเร็วจะสูงเกินไป ถ้าใช้เบรคช่วยก็แทบจะต้องแช่เบรคตลอดเวลา และจะมีอาการกินเลนชวนหวาดเสียวว่าจะไปปะทะสังสรรค์กลางโค้งเอากับขบวนรถ VOLVO ( สิบล้อหัวลาก ) ที่กำลังตะลุยสวนขึ้นดอยมา
พอเข้าเขตอำเภอขุนยวมประมาณ 6 โมงเย็น ผมก็รู้สึกว่า Vento ที่กำลังควบอยู่เริ่มทำตัวป่วน "อีกแล้วครับทั่น" ด้วยอาการเบรคหมด พอแตะเบรคก็จะมีเสียงครืดๆ ดังมาจากล้อหน้าขวา และในยามโพล้เพล้อย่างนั้นผมก็เลือกที่จะไม่แวะขุนยวม เพราะเชื่อแน่ว่าไม่มี ศูนย์บริการ VW-Audi สาขาขุนยวม อย่างแน่นอน และอีกใจหนึ่งก็จะรีบขึ้นดอยแม่อูคอ ไปกางเต้นท์ให้ทันก่อนมืด โดยกะจะไปนอนเอาแรงก่อนแล้วรุ่งขึ้นค่อยวัดดวงกับผ้าเบรคเก่า ๆ ที่มีติดท้ายรถไว้เป็นเครื่องรางของขลังอยู่ 2 แผ่น ระหว่างทางขึ้นดอย 26 กิโลจึงต้องใช้เบรคมือแทน ซึ่งขลุกขลักทุลักทุเล พอสมควร กว่าจะถึงพื้นที่กางเต้นท์ที่ยอดดอย และนอนค้างแรมด้วยอุณหภูมิช่องแช่ผักในตู้เย็นประมาณ 5 องศาเซลเซียส เบียร์กระป๋องที่ขนไป เอาออกมาวางผึ่งลมไว้บนหลังคารถสักครู่เดียวก็เปิดดื่มได้ทันที
รุ่งขึ้นพอแดดออก อุณหภูมิเพิ่มขึ้นเป็น 10 องศาเซลเซียส ใคร ๆ เขาไปดูทุ่งดอกบัวตองบานกัน แต่ผมต้องกระวีกระวาดถอดล้อออกมาดูจานเบรคบานแทน พอถอดผ้าเบรคได้ มือเผลอไปโดนจานเบรคหน่อยนึง เย็นเจี๊ยบถึงใจ จากนั้นก็เอาผ้าเบรคเก่าใช้แล้ว ( เหลือความหนาน้อยกว่า Backing Plate ) ใส่เข้าไปแทน โดยภาวนาขอให้วิ่งได้อย่างน้อยถึงเมืองเชียงใหม่ เพราะในเมืองแม่ฮ่องสอนก็ไม่น่าจะมีร้านอะไหล่ VW อีกเช่นกัน หลังจากประกอบล้อ ย้ำเบรค และทดลองวิ่งแล้ว ผมจึงรับประทานกาแฟลง และค่อยเห็นทุ่งดอกบัวตองว่ามันช่างงดงามเสียจริงๆ นี่ถ้าไม่มีผ้าเบรคเก่าติดมาด้วย ก็คงจะต้องอัญเชิญบทเพลงพระราชนิพนธ์ "
จาก ... ยอดดอย แดนไกล ใครจะเห็น ... ยาก ลำเค็ญ เพียงใดใจคงมั่น ... "
พอสายหน่อยก็ลงจากดอยแม่ Break Pad ( Nick Name ที่ผมตั้งให้ดอยแม่อูคอ ) แล้วมุ่งหน้ามารับประทานน้ำพริกหนุ่มที่ร้านใบเฟิร์น ในเมืองแม่ฮ่องสอน เมืองเล็ก ๆ ในหุบเขาท่ามกลางสายหมอกที่โรแมนติค ถ้าไม่ติดเรื่องทำมาหากิน ก็น่าจะไปกางเต้นท์นอนรอบ ๆ เมืองได้สักเดือนหนึ่ง ( แต่ที่นี่ไม่มีร้านอะไหล่ VW นะ ) แวะเที่ยวดูวัดต่างๆ ที่สวยงามแปลกตาในศิลปไทยใหญ่ ( เงี้ยว ) รับใบ Certificate " ผู้พิชิต 1,864 โค้ง " จากหอการค้าแม่ฮ่องสอน ( ของผมมีเกียรตินิยมอันดับสอง สาขา "เปลี่ยนผ้าเบรคบนยอดดอย" ด้วย
อิ อิ ... ) แล้วจึงออกเดินทางไปเชียงใหม่ในเวลาบ่ายสอง โดยใช้เส้นทางผ่านอำเภอปางมะผ้า อำเภอปาย เข้าเขตเชียงใหม่ทางอำเภอแม่แตง ผ่านอุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง โดยมีเป้าหมายไปกางเต้นท์นอนที่ บ่อน้ำพุร้อน อำเภอสันกำแพง
เส้นทางนี้ระยะทางสั้นกว่าเส้นทาง ฮอด-แม่สะเรียง-ขุนยวม แต่สูงชันและคดเคี้ยวดุเดือดกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนเข้าปางมะผ้า มันคือเส้นทางลงเหวดี ๆ นี่เอง ลงยาวต่อเนื่องสิบกิโล ซึ่งต้องบังคับให้ลงด้วยเกียร์ 2 จนเกียร์งง พอไต่ขึ้นอีกห้ากิโลแถว ๆ ปาย จนถึงทางเรียบบนยอดดอย ก็เกิดอาการ เกียร์ค้างอยู่ที่เกียร์ 2 ไม่ยอมวิ่งเกียร์อื่น ต้องหาจังหวะปลอดภัยหยุดรถให้ล้อไม่หมุน ปรับมาเกียร์ N แล้วปรับไป 3 มันถึงจะยอม Reset วิ่งต่อไปได้
หลังจากกางเต้นท์นอนที่สันกำแพง วันรุ่งขึ้นตอนสาย ๆ ก็เข้าเมืองเชียงใหม่ โดยแวะไปรับผ้าเบรคชุดใหม่ ที่ผมได้โทรศัพท์จากแม่ฮ่องสอน รบกวนให้คุณมนัสจัดการสั่งซื้อจากร้านที่กรุงเทพ และฝากรถทัวร์ไปให้ ( ค่าฝากส่ง 30 บาท ) เป็นการส่งอะไหล่ทันใจแบบ Overnight Shipping ชนิด Fed-Ex ยังอาย และเป็นการแสดงแสนยานุภาพด้านอะไหล่ ของเครือข่าย VW Thai ที่เหนือกว่าเครือข่ายยนตรกิ ... เอ๊ย เครือข่าย อัล เควด้า ของ บิน ลาเดน หลายขุม ตอนแรกผมกะจะเปลี่ยนผ้าเบรคทั้งหมดก่อนเดินทางกลับกรุงเทพ แต่ด้วยความขี้เกียจและเมื่อเอาไฟฉายส่องดูผ้าเบรคเก่าแล้ว คิดว่าพอลุ้นกลับถึงกรุงเทพได้ จึงตัดสินใจแวะซื้อแคปหมูแทนการแวะเปลี่ยนผ้าเบรค โดยกะเอาว่า อย่างมากก็จอดเปลี่ยนผ้าเบรคข้างทางแถว ๆ สิงห์บุรี ก็แล้วกัน
ระหว่างเส้นทาง เชียงใหม่-กรุงเทพ ผมจึงคอยสังเกตการใช้เบรคเป็นพิเศษ และพบความจริงอันน่าตกใจว่า ผมใช้เบรคแค่ 20 กว่าครั้ง ใช้ตอนจอดรับประทานข้าวซอยซุปเปอร์ ที่ลำปาง เติมน้ำมันที่ตาก เบรคตามสี่แยกไฟแดงแถวกำแพงเพชร - นครสวรรค์ แวะร้านจ่าหมูจุ่ม แวะปั๊มเจ๊ทแถวอยุธยา เบรคจ่ายค่าทางด่วน และตอนจอดที่บ้าน เท่านั้นเอง จนวันนี้ขับมาทำงาน ก็ยังใช้ผ้าเบรคเดิมอยู่เลยครับ ผ้าเบรคชุดใหม่ที่ฝากคุณมนัสซื้อ ก็เลยได้ไปเที่ยวเชียงใหม่ฟรี ๆ แบบไม่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว ( กล่องตรา Bosch แกะดูที่ผ้า มีตรา Pagid รุ่น 544 อย่างหนา ราคาทั้งชุด 4 แผ่น 1,500.- บาท )
ก่อนเทศกาลท่องเที่ยวปีใหม่นี้อย่าลืมตรวจสอบเบรคให้ดีก่อนเดินทางนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเส้นทางไปแม่ฮ่องสอน ซึ่งสมควรแล้วจริงๆ ที่มีใบ Certificate ให้นักท่องเที่ยวทางรถยนต์ ถ้าใครยังไม่เคยก็น่าจะลองสักครั้ง ได้อารมณ์คล้าย ๆ ขึ้นรถไฟเหาะ ( แต่ไม่ต้องตีลังกา ) และถ้าเพิ่งเปลี่ยนผ้าเบรค ก็อย่าลืมเลือกแผ่นที่ยังเหลือเศษหนา ๆ พกติดท้ายรถเอาไว้กันเหนียว สักแผ่นสองแผ่น ในยามฉุกเฉินมันอาจช่วยคุณได้อย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว โชคดีครับ
[ 27 พ.ย. 2544 , 22:31:01 น
หัวข้อ: เปลี่ยนผ้าเบรค Vento ที่ความสูง 1,600 เมตร (อ่าน 483 ครั้ง)
