ตอนที่เริ่มหาซื้อรถเต่า คิดว่าจะหาซื้อง่าย แต่พอหาจริงๆที่จะได้ของดีนั้นยากมากเลย เพราะคนที่เป็นเจ้าของที่รักเต่าจริงๆนั้นเขาตัดใจขายลำบากมาก ถ้าไม่มีเหตุสุดวิสัยจริงๆเขาคงไม่ขายกัน สังเกตุได้จากเจ้าของรถที่ผมไปตืEขอซื้อเขา ใช้เวลาเกือบสามเดือนและเหตุผลที่เขาขายให้ผมนั้น เพราะ หนึ่งอายุมากแล้ว(เกือบเจ็ดสิบ) สองบ้านให้คนเช่าตอ้งย้ายไปอยู่บ้านลูกซึ่งไม่มีที่จอด สามเห็นว่าผมเป็นคนรักรถคงจะดูแลแทนแกไดEจึงตัดใจขายใหEแต่ราคานั้นไม่ธรรมดา เพราะเขารักษามาเป็นอย่างดี พื้นไม่เคยเปลี่ยนเลยเพราะไม่เคยผุ เปลี่ยนสีอย่างเดียว ว่างๆผมยังขับไปเยี่ยมแกเลย เห็นเป็นรอยนิดหน่อยก็จะบอกให้ไปทำเสีย ผมใช้ขับไปทำงานทุกวัน จะรักษาให้อยู่ในสภาพเหมือนกับที่ลุงแกเคยใช้คงลำบาก เพราะผมดูประวัติที่แกจดเอาไวEใช้น้อยมาก ปีหนึ่งยังไม่ถึงห้าพันเลย ลืมเล่านิดหนึ่งว่าวันที่ผมไปเอารถจากบ้านแกนั้น ผมก็นึกสงสารจับใจ เพราะแกพูดเสียงสั่นเครือเอามือลูบที่แก้มเต่า ล่ำลากันเหมือนพูดกับสิ่งมีชีวิต จับใจความได้ว่าอยู่กันมายี่สิบแปดปีกว่า ถึงคราวจำเป็นต้องจากกัน แต่เพราะความจำเป็นจริงEหลังจากนั้นแกก็ฝากให้ผมช่วยดูแลต่อ ผมก็รับปาก และได้ดูแลด้วยใจรักจนกระทั่งบัดนีEเมื่อไรที่ผมคิดจะขายคงจะเข้าทำนองเดียวกัน นี่แหละทำไมรถเต่าถึงไม่ตาย ยังคงเป็นอมตะตราบเท่าทุกวันนีEและคงจะตลอดไป
เล่าให้ฟังนิดหนึ่งว่า เพื่อนๆเขาเตือนว่าระวังนะใช้ไปนานๆเดีEวจะหาอาหลั่ยไม่ไดEแต่พอผมรู้จักกับเวบไซตEถเต่าทั้งของไทยและของนอก ผมก็ตอบกับตัวเองว่าสามารถใช้รถเต่าไปได้จนกระทั่งตาย เดีEวนี้รู้สึกภูมิใจที่เวลาขับไปไหนEมีเด็กๆมองกันด้วยความสนใจ ทำให้คิดว่าเราก็เป็นหนึ่งในผู้อนุรักษEถเต่าเหมือนกัน
28 ก.พ. 2546 , 15:26:55 น
หัวข้อ: มีใครเคยขาย vw คู่ใจไปบ้าง ตอนขายรู้สึกอย่างไรกัน (อ่าน 647 ครั้ง)
