ข้อความโดย: ปลัดแก่ผู้กลับมารักVWอีกครั้ง
« เมื่อ: เมษายน 01, 1998, 09:56:35 am »
วันก่อน ด้วยหน้าที่รับผิดชอบ มีโอกาสและด้วยคำสั่งที่ต้องให้ผู้น้อยต้องเดินทางลงใต้ในภาระกิจ ครบรอบเหตุการณ์สึนามิ ว่างเว้นจากหน้าที่เลยมีอันต้องโต๋เต๋หาเบียร์วุ้นดื่มๆในที่ต่างๆทั้งที่พังงา-ภูเก็ต มีโอกาสได้เห็นได้พบปะบรรดาผู้รักโฟล์ค (รวมทั้งผู้จำใจต้องรัก) 3-4 ท่านทั้งในย่านชุมชนและศาลากลางจังหวัด เลยถือโอกาสจับเข่าคุยกันสักหน่อยว่าท่านเหล่านั้นดูแลรถเยี่ยงไร
หลายๆคนก็บอกว่าตามมีตามเกิด อู่ช่างโฟล์คจริงๆนั้นมีน้อยมาก ส่วนใหญ่ในต่างจังหวัดมักมีอู่ประเภท เหมารวมรถยุโรป โดยมีจำนวนอยู่ราวเจ้าสองเจ้าต่อ1จังหวัด...! คือเรียกได้ว่าหน้าอู่ติดป้ายว่า ซ่อมรถยุโรปทุกชนิด จะมีป้ายโลโกยี่ห้อต่างๆรวมๆกันเป็นพืด นับแต่เบ็นซ์ ซีตรอง เปอร์โยต์ บีเอ็ม แล้วก็โฟล์ค เป็นต้น ผมจึงหาโอกาสเดินเตร่เข้าไปเสวนาทักทายกับอู่แห่งหนึ่ง ถามช่างว่าส่วนใหญ่รถอะไรมาทำกันเหรอ เจ้าของอู่ก็บอกว่ามีทุกชนิดแหละครับ แต่ส่วนใหญ่เป็นพวกเปอร์โยต์ โฟล์ค เบ๊นซ์ บีเอ็ม ผมถามว่ามีช่างที่เก่งเฉพาะยี่ห้อที่ว่านั้นครบหรือ? แกก็ตอบว่าก็พวกผมทั้งหมด4-5คนนี่แหละช่วยๆกัน ผมถามไปว่าเคยทำเรโนลต์R21 ไม๊ แกก็บอกเคยทำ2ครั้งมั๊ง แต่บอกตรงๆว่าทำยาก แก้ไม่ค่อยจบ กลับไปกลับมาหลายครั้ง บางครั้งต้องโทรไปคุยกับเพื่อนช่างที่กรุงเทพ เช่นมีครั้งหนึ่งที่แค่เปลี่ยนผ้าเบรคหลังทำเอาผมกับช่างทั้งอู่มึนตึ๊บเกือบตาย ในที่สุดก็ต้องอาศัยตัวเจ้าของรถต้องโพสวิธีการเปลี่ยนผ้าเบรคคู่หลังมาจากอินเตอร์เนตที่มีแฟนเรโนลต์บอกวิธีการไว้ในwww.renaultclubthai.comถึงได้ทำสำเร็จ ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ เพียงอยากสะท้อนให้เห็นหัวอกของคนใช้รถยุโรปหหรือรถอะไรก็ช่างเถอะที่มีเทคนิคทางวิศวกรรมยานยนต์ซับซ้อนในต่างจังหวัดที่หาช่างที่รู้จริงๆยาก รถดีๆที่ต่างจังหวัดจึงมีสภาพทรุดโทรมหรือถูกดัดแปลงจนมั่วไปหมด และก็มีสภาพเล๊ะมาเกือบทั้งคัน...
[ 4 ม.ค. 2006 , 01:20:47 น
