ข้อความโดย: ชัช
« เมื่อ: เมษายน 01, 1998, 09:56:35 am » ก็ขอคุยต่อนะครับคุณหะมู...สนุกดี...และแตงโมคันนี้เมื่อสัก 7-8 ปีก่อนไปจอดที่ตลาดบางใหญ่ซื้อผลไม้ ตอนนั้นยังเงียบๆครับผู้คนยังไม่มากมายแบบทุกวันนี้ บ้านผมอยู่มิตรประชาส่วนติดกับบางใหญ่ซิตี้ เมื่อจอดรถแล้วซื้อของมีเสียงลุกแมวร้องแต่ไม่รู้อยู่ที่ไหน เดินดูและก้มลงใต้ท้องรถก้ไม่เห้น กลัวไปทับมัน ...ขับมาถึงบ้านก็มีเสียงลูกแมวร้องอีกก็ดูและเรียกหมามาดู ..พอมันเห่าลูกแมวกระโดดออกจากตะแกรงแอร์ที่อยู่ใต้ท้อง ผมต้องไล่จับมาทำความรู้จักกับหมาจนมันเป็นเพื่อนกัน เลี้ยงจนโตชื่อไอ้หลง วันนี้ก็ยังอยู่ครับ...แต่มันไม่ชอบจับหนูชอบไปไล่จับกระรอกมากกว่า..........
แต่คุยเรื่องรถตู้แตงโมมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง...ผมมีรถคันนี้มาร่วม 12 ปี เป็นรถที่ผมรัก...น้องผมไปได้เรื่องที่โรงพยาบาลแถวจเริญกรุง บางรัก มีรถตู้พยาบาลแตงโมปี 71 มีบรรไดเหยียบ โคมบนหลังคา กระจกกั้นคนขับ เตียงนอน เปล ครบละครับ เรียกให้ผมไปประมูล ผมใส่ราคาไป 4.6 หมื่น รองจากผมเป็นคนข้างในใส่แค่ 2 หมื่นเล่นเอาเขางงกับผมเลย เพราะผมไปประมูลแต่งตัวแบบจนๆ ...เมื่อได้รถมาจอดไว้ในบ้านวันนั้นขับรถมาตอนประมาณ 1 ทุ่มขับมาช้าๆ ประคองมาจนได้ เมื่อถึงบ้านหมาหอนกันทั้ง 3 ตัว บางตัวมาเห่า+หอนแล้ววิ่งหนี น้องที่ขับรถมาบอกว่าดุไม่ดีเลย เหมือนมีอะไรอยู่ข้างหลังตอนนั้นมือถือน้องยังไม่มี ผมขับตามหลังมา ( ปี 40-41 ) น้องว่าดูหมามันแปลก...คืนนั้นหมาเห่าทั้งคืน หอนจนแฟนผมนอนไม่หลับว่าไม่น่าเอาเข้าบ้านเลย .ตอนเช้ามาดูกันหมามาเห่าตอนเช้าคอหมาแห้งเลย ...อุ้มแมวมาวาง เจ้ารอดหางพองโดดลงจากรถไป....ผมชักแปลกๆ....ตอนบ่ายออกไปขายของและไปสอนงานปั้น กลับมากลางคืนน้องมาส่ง หมากำลังเห่าละครับ ...ส่วนรถกระเพื่อมได้ดูจากไฟหน้ารถ และไฟนีออนบนหลังคาที่ให้แสงสว่างสีออกนวลขาว ส่วนไฟหน้ารถเป็นหลอดไฟให้แสงออกส้ม.....หมาเห่าจากในบ้านและนอกบ้านน้องที่มาด้วยหลายคนยังพูดแบบเดียวกันว่ารถทำไมกระเพื่อมได้ ลมก็ไม่ได้พัด ให้ผมลงไปดูๆก็ค่อยๆดูไฟฉายดูแล้วก็ไม่มีอะไร...ขนลุกเป็นจังหวะละครับ ...น้องมาน้อนด้วยอีก 3 คนบ้านอยู่ไกล พรุ่งนี้จะไปอยูธยาว่าไม่กลับบ้าน คืนนั้นหมาเห่าเป็นระยะ ...และมีอาการตื่นกลัว....บ้านข้างๆผมมาบ่นว่าสองสามวันนี้ทำไมหมาพี่มันเห่าแบบนี้ แปลกมากๆ ....ผมเกรงใจเลยขับรถตู้พยาบาลนี้ไปบ้านข้างในที่จัดว่าเป็นบ้านร้าง เอารถไปจอด หมาเราและหมานอกบ้านยังตามไปเห่าอีก จนบ้านข้างในบ่นว่ารถคุณชัชมาจอดมีอะไรในรถหมาจึงเห่า...ช่วยย้ายที่จอดรถเถอะ...ผมจนปัญญาจึงคิดว่าขายดีกว่า...จึงนำไปจอดหน้าบางใหญ่ ตรงที่วันนี้เป็นบางใหญ่ไนท์บาซ่าร์ และถนนยังไม่กว้าง รถยังน้อย จอดยังไม่ทันนานเลยมีรถจอดมามีฝรั่งและไทย มาขอซื้อยังไม่ได้ตั้งราคาน้องบอกไป 605 หมื่น ต่อที่ 6 หมื่นขายออกทันที มาทำสํญญาซื้อขายที่บ้าน ขับรถมาด้วยหมาก็เห่าเราบอกว่าหมามันไม่เคยเห็นฝรั่งมันเลยเห่ารีบๆเขียนรับเงิน...พาน้องไปเลี้ยงโล่งใจที่ขายได้ หมาก็เลิกเห่า...มันเห่าซะเสียงหมาเปลี่ยนไปเลย........
หลังจากนั้นอีกสัก 2-3 เดือน เมียฝรั่งที่เป็นไทยก็มา หาที่บ้านมาถามว่ารถเราทำไมมีกลิ่นแปลกๆ เราขับมีบ้างไหม เราว่าตามตรงเรายังไม่ได้ขับเลยว่าเกินความจำเป็นและไม่มีงบทำจึงต้องขายไป ...และผมถามว่าและมีหมาเห่าไหม ..เธอว่าไม่มี ที่บ้านไม่ได้เลี้ยงหมาและจอดอยู่ริมถนน ...วันนี้ไปทำสีอยู่ยังไม่เสร็จ...เลยขอเล่าแค่นี้ เรื่องที่เกิดจากรถพยาบาลนี้ยังมีอีก น่ากลัวสุดๆ.....ขอแค่นี้ก่อนนะ.........
20 มิ.ย. 2011 , 23:04:24 น
แต่คุยเรื่องรถตู้แตงโมมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง...ผมมีรถคันนี้มาร่วม 12 ปี เป็นรถที่ผมรัก...น้องผมไปได้เรื่องที่โรงพยาบาลแถวจเริญกรุง บางรัก มีรถตู้พยาบาลแตงโมปี 71 มีบรรไดเหยียบ โคมบนหลังคา กระจกกั้นคนขับ เตียงนอน เปล ครบละครับ เรียกให้ผมไปประมูล ผมใส่ราคาไป 4.6 หมื่น รองจากผมเป็นคนข้างในใส่แค่ 2 หมื่นเล่นเอาเขางงกับผมเลย เพราะผมไปประมูลแต่งตัวแบบจนๆ ...เมื่อได้รถมาจอดไว้ในบ้านวันนั้นขับรถมาตอนประมาณ 1 ทุ่มขับมาช้าๆ ประคองมาจนได้ เมื่อถึงบ้านหมาหอนกันทั้ง 3 ตัว บางตัวมาเห่า+หอนแล้ววิ่งหนี น้องที่ขับรถมาบอกว่าดุไม่ดีเลย เหมือนมีอะไรอยู่ข้างหลังตอนนั้นมือถือน้องยังไม่มี ผมขับตามหลังมา ( ปี 40-41 ) น้องว่าดูหมามันแปลก...คืนนั้นหมาเห่าทั้งคืน หอนจนแฟนผมนอนไม่หลับว่าไม่น่าเอาเข้าบ้านเลย .ตอนเช้ามาดูกันหมามาเห่าตอนเช้าคอหมาแห้งเลย ...อุ้มแมวมาวาง เจ้ารอดหางพองโดดลงจากรถไป....ผมชักแปลกๆ....ตอนบ่ายออกไปขายของและไปสอนงานปั้น กลับมากลางคืนน้องมาส่ง หมากำลังเห่าละครับ ...ส่วนรถกระเพื่อมได้ดูจากไฟหน้ารถ และไฟนีออนบนหลังคาที่ให้แสงสว่างสีออกนวลขาว ส่วนไฟหน้ารถเป็นหลอดไฟให้แสงออกส้ม.....หมาเห่าจากในบ้านและนอกบ้านน้องที่มาด้วยหลายคนยังพูดแบบเดียวกันว่ารถทำไมกระเพื่อมได้ ลมก็ไม่ได้พัด ให้ผมลงไปดูๆก็ค่อยๆดูไฟฉายดูแล้วก็ไม่มีอะไร...ขนลุกเป็นจังหวะละครับ ...น้องมาน้อนด้วยอีก 3 คนบ้านอยู่ไกล พรุ่งนี้จะไปอยูธยาว่าไม่กลับบ้าน คืนนั้นหมาเห่าเป็นระยะ ...และมีอาการตื่นกลัว....บ้านข้างๆผมมาบ่นว่าสองสามวันนี้ทำไมหมาพี่มันเห่าแบบนี้ แปลกมากๆ ....ผมเกรงใจเลยขับรถตู้พยาบาลนี้ไปบ้านข้างในที่จัดว่าเป็นบ้านร้าง เอารถไปจอด หมาเราและหมานอกบ้านยังตามไปเห่าอีก จนบ้านข้างในบ่นว่ารถคุณชัชมาจอดมีอะไรในรถหมาจึงเห่า...ช่วยย้ายที่จอดรถเถอะ...ผมจนปัญญาจึงคิดว่าขายดีกว่า...จึงนำไปจอดหน้าบางใหญ่ ตรงที่วันนี้เป็นบางใหญ่ไนท์บาซ่าร์ และถนนยังไม่กว้าง รถยังน้อย จอดยังไม่ทันนานเลยมีรถจอดมามีฝรั่งและไทย มาขอซื้อยังไม่ได้ตั้งราคาน้องบอกไป 605 หมื่น ต่อที่ 6 หมื่นขายออกทันที มาทำสํญญาซื้อขายที่บ้าน ขับรถมาด้วยหมาก็เห่าเราบอกว่าหมามันไม่เคยเห็นฝรั่งมันเลยเห่ารีบๆเขียนรับเงิน...พาน้องไปเลี้ยงโล่งใจที่ขายได้ หมาก็เลิกเห่า...มันเห่าซะเสียงหมาเปลี่ยนไปเลย........
หลังจากนั้นอีกสัก 2-3 เดือน เมียฝรั่งที่เป็นไทยก็มา หาที่บ้านมาถามว่ารถเราทำไมมีกลิ่นแปลกๆ เราขับมีบ้างไหม เราว่าตามตรงเรายังไม่ได้ขับเลยว่าเกินความจำเป็นและไม่มีงบทำจึงต้องขายไป ...และผมถามว่าและมีหมาเห่าไหม ..เธอว่าไม่มี ที่บ้านไม่ได้เลี้ยงหมาและจอดอยู่ริมถนน ...วันนี้ไปทำสีอยู่ยังไม่เสร็จ...เลยขอเล่าแค่นี้ เรื่องที่เกิดจากรถพยาบาลนี้ยังมีอีก น่ากลัวสุดๆ.....ขอแค่นี้ก่อนนะ.........
20 มิ.ย. 2011 , 23:04:24 น